Σάββατο, 26 Δεκεμβρίου 2015

Της σαίτας

Εγώ είχα φύγει, ανέβηκαν οι σαίτες μου, μόνες τους. Δεν ήθελαν παρέα, είχαν φτερά!(Νόμιζα, αλλά έμεινα. Με παρέσυρε μουσικό ρεύμα αναμνήσεων, κι είμαι ακόμα εδώ. Άντε, τώρα, να μπεις στο πνεύμα της ανάπτυξης... κυρά Κατερίνα... Μπορείς; Για δοκίμασε... Σε προκαλώ. Εγώ, ναι.)

....Μούγκα.

.... Τελίτσες, κι εκεί στο διάλλειμα, μεταξύ Α και Β παραστάσεως, του "Θαύματος της αγάπης", (ΕΔΩ) αφού περπλανήθηκα και φωτογράφησα εντός του Σχολείου, βγήκα στο προαύλιο.
Ήθελα να μπερδευτώ με τα παιδάκια, τους δασκάλους, τους γλάρους, αλλά... με τί προσόντα;
Τσιγαράκι;
Ρωτάς;
Έψαξα την πόρτα, να βγω έξω, τελείως. Τα παιδιά, το Σχολείο, ακόμα και το προαύλιο, Εκκλησιά!
... Κλειδωμένη η πόρτα.
Τώρα;
Ήθελα να βγω.
Όχι, τόσο, για το τσιγάρο. Μπορώ, άμα θέλω. Δε θέλω. Κι ήθελα.
Με είδε μια ευγενέστατη δασκάλα, της είπα.
"Για να καπνίσω..."
Εύκολο ήταν να της πεις: "Μπορεί και να κλάψω, για πολλούς λόγους;"
Όχι, βέβαια!
Με ξεκλείδωσε εκτός Σχολείου, τελείως, δεν πρόλαβα να δω, Άγιο Νεκτάριο, απέναντι, πέφτει κάτι πάνω μου, το είδα κάτω μου, στη ρίζα του δέντρου.
Ήταν μια σαίτα.
Την φωτογράφησα, την πήρα, την έχω.
Δεν έχει περισσότερα.
Τόσο δοκίμασε η Κατερίνα!
Τον εαυτό της, για απόψε, φτάνει!










































2 σχόλια:

Κατερίνα Σταματίου - Παπ είπε...

Κι είπα: δεν κάνεις κι ένα γκουγκλ τώρα που κοιμούνται;
Και το κάνω. Έτσι κι αλλιώς, πάλι θα πάει 5! Να μού την σπάσει το ξυπνητήρι, μόλις γλαρώσω, πάει ο ύπνος!

Κατερίνα Σταματίου - Παπ είπε...

Κόσμε, πας καλά; Δεν κοιμάσαι;
Με τόσους αναγνώστες ταυτοχρόνως, γιατί δεν έγινα μπεστ σέλερ, ακόμα;
Άντε, καλά!
Χασομερείστε, κι εσείς!
"Χρόνια ΠΟΛΛΑ"!
Υγεία και ΕΙΡΉΝΗ, τα κυριότερα!
Καρδούλες και τιμή....
Καπνός!
Αντρέπομαι κι εγώ, ξεμείναμε κι από κόσκινα στην εποχή μας, άστα να πάνε!

Γυμνοί γεννιόμαστε, γυμνοί!
Αυτό είμαστε, ότι και να φοράμε...
4 και 13!
Άντε και θα κοιμηθούμε!
ΤΕΖΑ!