Καλή η Τετάρτη, κοίτα να δεις!

Χμ...
Όπως "λέει" και ο Νικόλας Μεργιαλής, Μουσικοί Ιχνηλάτες, αγαπημένοι (τώρα κι ο Παναγιώτης Μπερλής, αλλά προηγείται ο Νίκος, λόγω κοντά τριετίας!), να μην ξεχάσω τα δικά μου, τα της ζωής ημερολόγια!
Όλα, κι όλα!
Πέρασε η 23 Φλεβάρη, δεν την τιμήσαμε την μέρα, όπως της έπρεπε!
Ας είναι!
Μη μού φύγει η 25 Φλεβάρη!
Βρήκα την πρώτη μου κόκκινη παπαρούνα, πολλά ψιλούλικα λουλουδάκια απ' τα μπλε, του καταγής... τα δακράκια άνοιξαν, οι αμυγδαλιές τρελάθηκαν, το μικρό άσπρο αλογάκι μού έπαιζε κρυφτούλι, μα... το έψαξα...
Αμ, πώς!
Καλή η Τετάρτη, κοίτα να δεις!
Όλα καλά, θα φέρω και τις φώτο μου, μόλις ξαδειάσω!

Έτσι!

Του κουτιού!

Του κουτιού!

Όλα για τον έρωτα!

Άστο να πάει, άστο!

Ώπα! Μετωπική!

(Το πρόκανα το θέμα!)

... μέσα και τα μαρούλια!

Τα μαγείρεψα και θα τα φάω!
Όλα, κι όλα!
Ήταν δικά μου, του κήπου μου!
Τα δικά μου μαρούλια!
Πρώτη φορά, κι αυτά τα πλάκωσε το πρώτο χιόνι, φοβήθηκα το δεύτερο, μάς γέλασε η ΕΜΥ, ευτυχώς, τα κρατούσα, τα κρατούσα, δεν άξιζε ο κόπος, ούτε να πλυθούν, πόσο μάλλον να μαγειρευτούν!
Μισή μερίδα φρικασάκι, χωρίς κρέας, έτσι!
Να μη ξεχνάμε τα παλιά, γιατί όποιος ξεχνάει τα παλιά, είναι παλιάνθρωπος, κι άσε τι λέει η Αννίτα!
Με πήγαν πίσω 47 ολόκληρα χρόνια!
Αν ήταν δυνατόν, να τα πετάξω!
Είναι για το άλλο μπλογκ, όμως, για το θέμα: "αι υπηρέτριαι"
Εδώ το: "κάτσε καλά", ώς "κράτημα", λόγω της ημέρας!
Όλα τά 'χει η Μαριορή, μέσα και τα μαρούλια!

Τα τσα (και τζα) μπασίρια μου

Βαρέθηκα τα σου, ξου, μου, του.
Κυρίως τα "μού".
Τα δικά μου.

*****
Κανόνες

Η νέα σχολική γραμματική συνεχίζει και θεωρεί ορθή την ελαστικότητα του τόνου. Αυτά για αρχή. Εάν το μπορέσουμε θα γράψουμε ειδικότερα πάνω σε αυτό σε προσεχή δημοσίευση.
Πέραν αυτών, όμως, αξίζει να σημειώσουμε ότι η νέα γραμματική επανεπιβεβαιώνει:
α) την τοποθέτηση τόνου αριστερά της αρχικής συλλαβής, εάν αυτή τονίζεται και ταυτόχρονα αρχίζει με κεφαλαίο πχ: «η Άννα και η Όλγα» ή » Άνεμος δυνατός φύσηξε από τα βουνά κλπ» και όχι Αννα, Ολγα κλπ, που διαβάζουμε στις περισσότερες εφημερίδες.
β) την τοποθέτηση τόνου στα ερωτηματικά «τί, πώς, πού», είτε στην περίπτωση άμεσων είτε στην περίπτωση πλάγιων ερωτήσεων: «τί κάνεις;», αλλά και «με ρώτησε, τί κάνω». Ούτε: «τι κάνεις;», ούτε «με ρώτησε, τι κάνω»
γ) τόνος επίσης μπαίνει στους αδύνατους τύπους των αντωνυμιών για να μην μπερδευθούν ως εγκλιτικές. «Η μητέρα μού έστειλε»= Η μητέρα έστειλε σε εμένα», ενώ «Η μητέρα μου έστειλε»= Η δική μου μητέρα έστειλε», ο τόνος είναι απαραίτητος για την διάκριση και δεν έχει εξαφανισθεί, όπως πολλές φορές μας κάνει ο αυτόματος διορθωτής του υπολογιστή μας. Προσωπικά θα προτιμουσα όλες οι περιπτώσεις «εμμέσου αντικειμένου» (καταχρηστικά «δοτικής») να τονίζονταν, δηλαδή όχι μόνο «Ο πατέρας τού έγραψε» (έγραψε σε αυτόν), αλλά πχ και «Γράψε μού, τί κάνεις» (γράψε σε μένα, τί κάνεις).
Με λίγα λόγια μπορεί τόνο να παίρνουν, κατά κύριο λόγο, οι λέξεις με δύο συλλαβές και πάνω, που είναι μικρογράμματες, αλλά το διαζευκτικό ¨ή» δεν είναι η μόνη μονοσύλλαβη λέξη, που δέχεται τόνο.
Τέλος, στα πάθη φωνημάτων βλέπουμε ότι διατηρείται ο χωριστός χαρακτήρας των λέξεων: θα έρθει -> θα ‘ρθει δίνει το παράδειγμα και όχι θάρθει ή θαρθεί.

πηγή

****
Χρόνια είχα να τ' ακούσω αυτό το τραγούδι!
Η μαγκιά ήταν, το χόρευα, προ 19!
Χαλάλι η στεναχώρια, απόψε!
Που ήταν Παρασκευή, κι έγινε Σάββατο!
Έλεος!

Καράβι, καραβάκι...

Χθές ήταν μια μέρα και νύχτα, γεμάτα "σημάδια".
Πήρα τα Ζαγοριανά καράβια (το βιβλίο) να το πάω βόλτα.
Πού να βρω όμως καράβια στην γειτονιά μου;
Κι όμως, βρήκα!
Όχι μόνο καράβια!
(Μόνο που δεν πρόκανα... Έχω και το χακεράκι που με "παίζει" όλη νύχτα! Φίλε, δεν πας καλά! Να πας σε γιατρό, επειγόντως!)
Το βράδυ, αργά, ξημερώματα δηλαδή, πέτυχα και αυτό!
Πάντα είχα σε "καράβια", απ' όλα τα είδη!
(Προσεχώς τα άλλα!)