Δημοσιεύτηκε από Greek Vegans στις Παρασκευή, 12 Ιουνίου 2015
Γάλα. Όλη η αλήθεια. Μέρος Α' Gary Yourofskyπαρακαλώ μοιραστείτε το βίντεο
Δημοσιεύτηκε από Greek Vegans στις Παρασκευή, 12 Ιουνίου 2015
Βοσκοπούλα |
Μιαν ταχινήν επήγα στο κουράδι Σε δέντρη, σε λιβάδια, σε ποτάμια Σε δροσερά και τρυφερά καλάμια . Μέσα στα δέντρη εκείνα τ’ ανθισμένα Που βόσκαν τα λαφάκια τα καημένα Στη γή τη δροσερή τα χορταράκια , Που γλυκοκελαϊδούσαν τα πουλάκια, Πανώρια λυγερή, πανώρια κόρη Ωσάν καλή καρδιά, κι ωραία στη θώρη, Έβλεπε κάποια πρόβατα δικά τση Κι έλαμπε σαν τον ήλιο η ομορφιά τση . Ξανθά’ σαν τα μαλλιά στη κεφαλή της , Καμάρι και στολίδι το κορμί της , Κι η φορεσιά που φόρει ήτον άσπρη , Και έλαμπε σαν τον ουρανό με τ’ άστρη . Στρέφομαι και θωρώ την μέσ’ τα μάθια Κι εράγην η καρδιά μου τρία κομμάθια , Γιατί έρωτες είχαν και εδοξεύγαν Και να με σαϊτέψουν εγυρεύγαν . Κι ως μ’ είδασιν οι έρωτες κοντά τους, Με προθυμιάν απλώσαν τ’ άρματά τους , Και παίνουσι σαϊτες και βερτόνια , Για να μου δώσουν κρίση την αιώνια . Και στην καρδιά μου η σαιτιά τως σώνει , Είπα και το κορμί μου δεν γλιτώνει , Το φώς μου και τα μάτια εθαμπωθήκα Και σε καημόν αρίφνητον εμπήκα . Ομπ΄ρος στη βρύση πέφτω λιγωμένος Κι η κόρη εθάρρει κι είμ’ αποθαμένος . Λέγει: «των αμματιών μου τα παιγνιδια Εθανατώσαν το βοσκόν αιφνίδια ». Έρχεται προς εμένα και γνωρίζει Πως είμαι λιγωμένος κι αρχινίζει Να παίρνει ωσάν καλή καρδιά αέρα Η πλουμιστή μου κι ‘άσπρη περιστέρα . Και παίρνειν κρυό νερό από τη βρύση Κι έρχεται προς εμένα να το χύσει . Ραίνει και λαντουρά το πρόσωπό μου Λογιάζοντας πως να’ ναι γιατρικό μου . Το πρόσωπό μου ξαναραίνει πάλι Ογιά να με συφαίρει από τη ζάλη . Με το νερόν εκείνον μου φανίσθη Το πώς ο λογισμός μου εξεζαλίσθη . Κι από τη γή εμάζωξε για μένα Βότανα και λουλούδια μυρισμένα Τα λούλουδα κι ανθοί μυρίζαν τόσα Νεκρόν από τον Άδη να εσηκώσα . Με πλήσια προθυμιάν κι οι’δυό κινούμε , Το σπήλιον εσπουδάζαμε να βρούμε . Τα χέρια ενός τ’ αλλού μας εκρατούμαν , Πασίχαροι τη στράτα επροπατούμαν . Τη στρλατα επορπατούμαν ¨ ς’ περβολάκι Βρίσκω βαγιά και κόβγω ένα κλαδάκι . Κάνω γοργό πιτήδειο δαχτυλίδι , Δίδω το αυτής κι ένα αυτείνη δίδει . Με τα παιγνίδια επηαίναμε στη στράτα , Τα δέντρη ήτον λούλουδα γεμάτα . Επέφτασιν οι αθοί κι επεριχούσα , Τα κάλλη της αφλεντρας μου επλουμούσα . Έλαμπεν ουρανός κι άστρη γεμάτος Κι ο άνεμος εφύσα ο δροσάτος , Όντε στο σπήλιο σώσαμεν αιφνίδια Με γέλια με χαρές και με παιγνίδια . Πιάνει ψωμί , τυρί , χλωρή μαλάκα , Κρυόν αρνίν οφτό απάνω ς’ πλάκα Απού’ χεν για τραπέζι κι ορδινιάζει , Και με σπουδή για δείπνο λογαριάζει . Είχε και ξυδωτό κρασί δαμάκι Σ’ ένα μικρό και πλουμιστό φλασκάκι , Και συγκερνά με κρύο νερό και πίνει , Κι απόκεις με καλεί και μένα δίνει . Μα λέγω της : «εγώ κρασί δεν πίνω Δεν τρώγω από το κριάς το κρύον εκείνο , Ά δεν θεληματέψει η ομορφιά σου Να’ναι με το φιλίν το κάλεσμά σου». Ως ήκουσε ήντα τσι’ πα, άφτει και σβήνει , Ωσάν το σφακολούλουδον εγίνη Τα ρόδα τση επλυθήνασι και εφάνει , Ωσάν εις το σκοτίδι πυροφάνι . Τα μάτια χαμηλώνει και μιλεί μου : «Δεν ήτονε πρεπόν ούδε τιμή μου Τέτοιας λογής αδιάντροπά να διάξω , Μα σένα πρέπει να καταδικάσω . Εσύ ‘ χεις εξουσιά και πειέ και δός μου Και θεληματικώς και στανικώς μου . Και θέλω ά θές κι εσύ οσάν ορίζεις , Γιατί ποσώς δε σού ‘ φταισα , γνωρίζεις». Έπιαμε μια και δυό συγκερασμένο Ήτονε το πιοτό μας το καημένω Με τα φιλιά στο δροσερόν αέρα Και με το πιάσε ‘ νους τ’ αλλού τη χέρα . Ο πρώτος λόγος όπου λέω στη κόρη : «Πολλά ‘μαι κουρασμένος ‘ πό τα όρη Κί ήθελα να μου έκανες τη χάρη Να πήγαμε γοργός εις το κλινάρι». Προθυμερνώς σιμώνουμε στη κλίνη , Θέτομαι αγκαλιασμένοι εγώ και εκείνη , Καιμε το παίξε, γέλασε, αρχινίζει Όλη η ανατολή να κοκκινίζει . Κι εις λίγην ώρα βλέπομεν τον ήλιο Κι εξάπλωνε τς ακτίνες του στο σπήλιο’ Περιλαμπάς τον ήλιο χαιρετούμαι Και πάμε τα κουράδια μας να βρούμε . Και πάλε το βραδύ στον ίδιο τόπο Εβρισκόμεσθεν με πιδέξιον τρόπο , Π’ άνθρωπος δεν μπορεί να το γνωρίσει Ουδεποσώς να μας ομολογήσει . Μα’ ρθεν εκείν’ η ώρα η πρικαμένη Τον γέροντα τον κύρην τση ανιμένει , Και λέγει μου από σπέρας η κερά μου : «Ταχιά βοσκέ να σε’ χα συντροφιά μου ! Τον κύρην μου ταχιά τον ανιμένω Κι από το σπήλιο ουδεποσώς εβγαίνω . Άμε και σύ στη μάντρα τη δική σου , Και μές το μήνα πάλε μου θυμήσου». Ο γυριμός του βοσκού – το τέλος . Φτάνω θωρώ το σπήλιο αραχνιασμένο , Με βούρκα με πηλά αναμουρδωμένο . Αλλιάς λογής με δέχτη το καημένο Παρά που μου’ χες πρώτα μαθημένω . Σ’ ενού βουνού κορφή , σ’ ένα χαράκι Ξανοίγω και θωρώ ‘να γεροντάκι, Κι έβλεπε κάποια πρόβατα ο καημένος , Αδύναμος και μαυροφορεμένος . Σφυρίζω και φωνάζω, χαιρετώ τον , Και για τη βοσκοπούλα αναρωτώ τον . Με φόβο και με τρόμο του δηγούμουν Και τά δεν ήθελ’ άκουα κι εφουκρούμουν . Γροικώ το γέρο ομπρός κι αναστενάζει , Το ριζικό, τη μοίρα του ατιμάζει , Και κλαίοντας μου λέγει : «η πεθυμιά σου Απόθανε , δεν είναι πλιά κοντά σου . Γι’ αυτείνη που ρωτάς , ήτον παιδί μου , Θάρρος μου του φτωχού κι απαντοχή μου , Μα ο Χάρος τηνε πήρε από μπρός μου , Και εθάμπωσε τα μάθια και το φώς μου Καλή καρδιά ‘ τον πάντα και χαρά μου , Ανάπαψη πολλή στα γερατειά μου , Μα ο λογισμός απού’ χε πάσα βράδυ , Παράκαιρα την έβαλε στον Άδη . Ολημερνίς κι οληνυκτίς να κλαίγη, Χίλια κακά τση μοίρας τση να λέγει , Σαν το κερί ελίγαινε όνταν άφτει , Ώστε που διάβην είς τη γή κι εθάφτη , Ποτέ τη νύκταν δεν εθώριεν ύπνο, Ούδ’ έτρωγε το γιόμα ούδε το δείπνο , Έδιωχνεν από μπρός της το κουράδι , Που το’ χε συντροφιά κι ήσαν ομάδι . Πολλές φορές στον ύπνο τση εξιπάτο, Μονάχη της εμίλιε κι εδηγάτο, Κι ώρα, τη μια μεριά κι άλλη , να πιάσει , Έναν καλό βοσκό που’ χεν στα δάση . Εξύπνουν τηνε τότε και έλεγα τση, Ίντα πολλά βαρά ‘ν’ στα όνειρά τση , Κι ήντα’ ναι τα δηγάται και τα λέγει. Και παραυτάς αρχίνιζε να κλαίγει : Κύρη, μεγάλο άδικο μου κάνεις Να με ξυπνάς και να μ’ αναθιβάνεις , Εις τη χαρά που βλέπω στ’ όνειρό μου, Τον πολυαγαπημένο το βοσκό μου. Τα νιάμερα τση ήταν οψές, υγιέ μου . Την ώρα που ξεψύχα εμίλησέ μου , Παραγγελιά μ’ αφήκε : επά στα δάση , Ένας καλός βοσκός θέλει περάσει , Μελαχρινός , λιγνός , και γελασιάρης , Νέος και μαυρομάτης , διωματάρης . Και θέλει σε ρωτήξει ογιά να μάθη Για κείνην οπού απέθανε κι εχάθη . Και να του πής πως είναι αποθαμένη Μα δε του λησμονά ποτέ η καημένη . Κι ας τηνε λυπηθεί κι ας τηνε κλάψει , Τα ρούχα του για λόγου τση να βάψει . Την αφορμή του’ πε πως την εχάσε Ωσάν είδεν ο μήνας κι επεράσε , Ζιμιό αλησμόνησέ την, την καημένη , Για κείνο εθανατώθη πρικαμένη . Κι από τη σουσσουμιά σου εκείνος είσαι , Και κλαίγει σε η καρδιά μου και πονεί σε , Γιατ’ ήθελα παιδί μου να σε κάμω , Κι είχαμε μιλημένα και για γάμο ». Έκλαιγεν η καρδιά μου και εθρηνάτο Σαν άκουσα έτοιας λογής μαντάτο , Ουδ’ έβλεπα, ούδ’ άκουγα , ούδ’ εθώρουν, Στα πόδια μου να στέκω δεν εμπόρουν . Κι αρχίνισα τη μοίρα μου να βρίζω Το ριζικό μου ν’ αναθεματίζω , Τον έρωτα το ψεύτη ν’ ατιμάζω Και μπλιό για τη ζωή μου δε λογιάζω . «Κύρη, γονή, να ζήσης , αφεντάκι , μη βαρεθείς τη στράτα καμποσάκι , να πάμε στο μνημούρι τσι κεράς μου , να κάμω το κοντέτο τση καρδιάς μου. Σε σπήλιο σκοτεινό να κατοικήσω , Ποτέ παρηγοριά να μη γρικήσω , Μα πάντα μοναχός μου να γυρίζω , Ούδεν να δώ ούδε ν’ αναντρανίζω . Δίχως γαμπά , ξεπόδυτος να πηαίνω Σ’ τόπον αγκαθερό και χιονισμένο . Να με θωρούν γυμνό και αναμαλλιάρη Κι όλοι να με κρατούσι διακονιάρη . Για σφάλμα και για πάθημα δικά μου Έβαλα εις τον Άδη τη κερά μου !!! Να’ χα τη φτάξει ζωντανή να μάθη Την αρρωστιά και τα πολλά τα πάθη ! Τώρα θωρώ στ’ αλήθεια μ’ απαρνήθης Στ’ αραχνιασμένο στρώμα που εκοιμήθης Και δεν μπορώ ο φτωχός να σου μιλήσω Να μου συντύχης και να σου μιλήσω . Μάτια μ’, αφόντ’ εχάσατε το φώς σας Πλιό λυγερή μηδέν ιδήτε ομπρός σας Και ποια παρηγοριά μπορεί να σώσει Αλάφρωση στση πόνος μου να δώσει ; Φίλους και συγγενείς θέλω μισήσει Δεν θέλω να σφαγώ μα θέλω ζήσει , Για να’ χω πόνος , πίκρες και λαχτάρες , Καθημερνώς καημούς και λιγωμάρες . Μα θέ να ζιώ και θέ να παραδέρνω , Χίλιες φορές την ώρα ν’ αποθαίνω , Τα όρη τα χαράκια να με φάσι , Και να’ ναι η κατοικιά μου μές τα δάση . Μέρα , νύκτα να κλαίω να θρηνούμαι , Τα πάθη μου στα όρη να δηγούμαι , Να κάμω τα θεριά να μ’ ακλουθούσι , Να κλαίουν μετα μένα , να πονούσι . Παντούρα να μην παίξω ουδέ φιαμπόλι , ‘ς λιβάδι να μην μπώ ούδ’ εις περβόλι Τα πρόβατά μου μπλιό να μην αρμέξω Μα να περνώ κακόν καιρό κι αδέξο. Το προβατάκι τ’ άσπρο τ’ μπολιάρι , Οπού’ χα τση κεράς μου αμπολιάρει , Εκείνο μόνο να’ χω μετά μένα , Να πηαίνομαι τα δυό συντροφιασμένα , Να κλαίγει αυτό τ’ αρνί κι εγώ την κόρη , Να πορπατούμε στα βουνά , στα όρη , Στην αγκαλιά μου να τ’ αποκοιμίζω , Το ριζικό μου το κακό να βρίζω . Κι οντε βροντά κι αστράφτει και χιονίζει , Κιανείς βοσκός στα όρη δεν γυρίζει , Τότες εγώ στα δάση και στα όρη , Να κλαίγω αυτείνη τη πανώρια κόρη . Να μην εβγεί βοσκός απου το σπήλιο , Τα νέφη να σκεπάσουσι τον ήλιο , Και να ψυγούν τα χόρτα στο λιβάδι , Κι από τη μάντρα να μη βγεί κουράδι . Ούδε πουλί στο δάσο μη πετάξει , Και την αυγή ο κράχτης μη φωνιάξει , Και το αδονάκι μπλιό μη κελαδήση , Κι αετός ας τυφλωθεί μη κυνηγήσει . Τη νύχτα μη προβάλλει το φεγγάρι Εις το γθαλό να μη βρεθεί μπλιό ψάρι , Κι ας αποφρύξουν βρύσες και ποτάμια , Κι ας ξεραθούν τα τρυφερά καλάμια !!!» |
