Τελικά ποιoς «ξηγήθηκε» καλύτερα για την πόλη; (ΒΟΛΟΥ)

Τελικά ποιoς «ξηγήθηκε» καλύτερα για την πόλη;

5 Δεκεμβρίου 2016, 09:45

Ο Σάκης Ρουβάς έδωσε χαρά και λάμψη στις γιορτινές μέρες που ήρθε στο Βόλο με πρωτοβουλία και διοργάνωση του Δήμου Βόλου. Το κόστος των εορτών για φωτισμό, στολίδια, βεγγαλικά και πιθανές αμοιβές των συντελεστών των εκδηλώσεων δε θα το αναζητήσουμε από αυτή τη στήλη. Θα αναφερθούμε σε ένα άλλο κόστος, αυτό των 500.000 ευρώ που δίδεται από την γαλακτοβιομηχανία ΕΒΟΛ. Το συγκεκριμένο ποσό δε θα περιλαμβάνει βεγγαλικά, δε θα έχει την αδιαμφισβήτητη λάμψη του Ρουβά αλλά θα παρέχει δύο ασθενοφόρα στο Νομό Μαγνησίας, γάλα στις οικονομικά αδύναμες οικογένειες και άλλες αγαθοεργίες για την ανακούφιση συμπολιτών μας από τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν λόγω οικονομικής κρίσης.
Ο Δήμος Βόλου επέλεξε να κάνει «Χαλέπι» την πόλη από τον κρότο των βεγγαλικών… με τόσο κρότο και λάμψη ποιος άραγε θα ακούσει τα προβλήματα που βιώνουν πολλοί από τους συμπολίτες μας; Μια τοπική εταιρεία και άλλοι πολλοί ανώνυμοι Βολιώτες φροντίζουν να απαλύνουν το «Χαλέπι» που ζουν δίπλα μας οι οικογένειες που έχουν πραγματική ανάγκη.

Άραγε ποιος «ξηγιέται» καλύτερα σε αυτή την πόλη;

πηγή

Μόλις κυκλοφόρησε! "Τα κορίτσια με τις άσπρες κορδέλες" της Χαρούλας Φράγκου

Τα κορίτσια με τις άσπρες κορδέλες

Χαρούλα Φράγκου

Εκδόσεις: Γαβριηλίδης

Περιγραφή

Η ανάγκη να βρεθείς κάποτε στους χρόνους και τους τόπους της παιδικής και εφηβικής ηλικίας φαντάζει σχεδόν επιτακτική. Ηδύαλγο άγγιγμα οι μνήμες σκαρώνουν στον νου ιδανικές μεταμφιέσεις του τότε σε σύγκριση με το τώρα, έστω και αν το τοπίο καταγραφόταν άνυδρο και ξερό... Δεκαετία του ’50. Η ζωή κυλά πένθιμη. Η ανθρωπότητα έχει μόλις βγει από έναν καταστροφικό δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και η Ελλάδα από μια δύσκολη Κατοχή κι έναν επίπονο Εμφύλιο. Οι Έλληνες, όμως, τόσο μπροστά στην οικονομική όσο και μπροστά στην πολιτική κρίση επιδεικνύουν αξιοζήλευτη παλικαριά. Η φτώχεια, ωστόσο, και η ορφάνια ταλαιπωρεί ακόμη πολλές οικογένειες που έχουν χάσει τους ανθρώπους τους και αγωνίζονται απεγνωσμένα να ορθοποδήσουν. Φωλιές φιλοξενίας για ένα σμήνος άφτερων και αδύναμων νεοσσών τα φιλανθρωπικά ιδρύματα και η καλοσύνη των ξένων. Οι ψηφίδες της μυθιστορηματικής αυτής ψυχογραφίας αθροίζονται στον Βόλο και στο φιλανθρωπικό Ίδρυμα του «Ασύλου». Η ζωή των πολύπαθων παιδιών, η ιστορία του Ιδρύματος παράλληλα με την ιστορία της πόλης, τη γεωγραφική και κοινωνική της δομή, τα ήθη και τα έθιμα της εποχής, αλλά και τις φυσικές καταστροφές (σεισμοί, πλημμύρες) που της κόστισαν το ρομαντικό νεοκλασικό της προφίλ, συνθέτουν το μωσαϊκό της αφήγησης. Ένα βιβλίο γραμμένο καλειδοσκοπικά: ο παιδικός πρωτοπρόσωπος λόγος της Μυρσίνης συναντά σταδιακά την ώριμη εκδοχή του ενήλικου εαυτού της και, έτσι, η κεντρική ηρωίδα μεταμορφώνεται σελίδα σελίδα στη συγγραφέα του βιβλίου. *************************************

Αποσπάσματα:

Παπάς και δάσκαλος, σεισμός και Τούρκοι, στην παιδική μας φαντασία έπαιρναν τη διάσταση αλλοτινής εποχής, που ωστόσο τη συγκεκριμένη στιγμή δε μας χαλούσε καθόλου. Όλο ετούτο το ξεσπίτωμα, ο φόβος και η αγωνία για το αύριο ήταν για τους μεγάλους. Για μας τις περισσότερες φορές έμοιαζε με περιπέτεια ή μ’ ένα συναρπαστικό και απρόσμενο παιχνίδι.

Γι’ αυτό όταν μετά τις πλημμύρες που ακολούθησαν τον Οκτώβρη του 1955, αποφασίστηκε να βρούμε το ταχύτερο δυνατό κάποιο σπίτι γερό για να μείνουμε, στεναχωρήθηκα. Έπαιρνε όμως χειμώνας και δε γινόταν να μας φιλοξενεί άλλο το «τσαντίρι» όπως το χαρακτήριζε υποτιμητικά η μητέρα.

Την ώρα που κατέβαινα τα σκαλιά, ένα σμάρι σπουργίτες ξεφύτρωσαν ξαφνιασμένοι μέσ’ απ’ τ’ ανθισμένα κλωνάρια και πέταξαν ψηλά με καλοστοιχημένους σχηματισμούς.

Τι ευτυχισμένα που είναι τα πουλιά, συλλογίστηκα. Μπορούν να φεύγουν όποτε θέλουν και να γυρίζουν τον κόσμο. Τα πουλιά ορίζουν με τη ζωή τους το νόημα της ελευθερίας. Σήμερα εδώ, αύριο αλλού. Έφερα στο νου, το σπίτι μας, τους φόβους της μητέρας μου. Λες να ‘χε δίκιο που πίστευε πως η δουλειά θα τη σκλάβωνε;

Γύρισα απότομα, ανέβηκα ξανά τις σκάλες, πέρασα γρήγορα, γρήγορα την κουζίνα και χωρίς να κοιτάξω κανέναν, άνοιξα την πόρτα του δωματίου της και βυθίστηκα στα σεντόνια της, ν’ ανασάνω τη μυρουδιά της.

Δεν είχαν την τύχη πολλά παιδιά να μορφωθούν παρ’ όλο που το άξιζαν.

Όταν πονάς, δεν μπορείς να χαρείς, μα όταν χαίρεσαι ξεχνάς τον πόνο.

«Απλούστατα, δε θέλω να με λυπούνται» πρόσθεσε. «Είναι το χειρότερό μου».

Από μια ηλικία και μετά, ξυπνά μέσα σου η γυναίκα, άσχετα αν με την παρουσία σου θυμίζεις ακόμη παιδί.

Και θέλεις τότε, τούτο το ξύπνημα να το δείξεις στους άλλους…

«Αφήστε με ν’ ανθίσω» τους λες, «σαν τα λουλούδια…»

Και θέλεις να φαίνεσαι όμορφη για όλους, μα πιότερο για τ’ αγόρια…

Ο Μιχάλης, ο Τάκης, ο Ευθύμης…

Θα γράψω ένα ποίημα που να μιλά γι’ αγάπη σκέφτομαι. Μα δε μου βγαίνει. Δεν ξέρω τίποτα γι’ αυτήν…

Πρόσεξα πως είχα ψηλώσει. Πιθανόν ήταν και τα μαλλιά μου, που έδενα ψηλά. Λέω, φορούσαμε, γιατί ένα συναίσθημα ευαισθησίας με είχε συνεπάρει τελευταία, να θέλω να ντύνομαι κι’ εγώ τα ίδια ρούχα με τα κορίτσια, όταν βρισκόμασταν τουλάχιστον όλες μαζί, για να μην ξεχωρίζω.

Η ομοιομορφία ισορροπούσε στην ψυχή μου πρώιμες σκέψεις περί ισότητας. Τι δηλαδή που δεν ήμουν τρόφιμος. Δεν μ’ άρεσε να ζηλεύουν…

«Μια μέρα θα φύγω. Όχι ακόμη… Σε λίγα χρόνια ίσως… Ο κόσμος είναι μεγάλος Μυρσίνη και θέλω να τον γνωρίσω, έχει κι αλλού ομορφιές ξέρεις…»

Άπλωσε το χέρι της κι έκοψε ένα μικρό γαλάζιο λουλούδι.

«Πάρτο», μου είπε, «να με θυμάσαι. Το λένε μη με λησμόνει…»

«Δεν μ’ αρέσει αυτό που κάνουν. Είναι σαν να ζητιανεύουν την αγάπη», μου είπε μια μέρα συλλογισμένη η Αφροδίτη. «Και την αγάπη είναι ωραία να σου την δίνουν δίχως παρακάλια, γιατί το αισθάνονται όχι γιατί τους τη ζητάς. Έτσι δεν είναι;»

Δεν μπορούσα να μην συμφωνήσω μαζί της…

Στη μικρή ιδρυματική κοινωνία η ζωή λειτουργούσε μ’ ένα τρόπο ξεχωριστό. Όταν χαιρόσουν, φοβόσουν τη λύπη και όταν έκλαιγες, έλπιζες στη χαρά.

Δεν της άρεσε ήταν αλήθεια να κάνει ό,τι οι άλλοι της επέβαλαν, αλλ’ αυτό που ο εαυτός της αποφάσιζε. Σαν είσαι όμως σε ίδρυμα, η υπακοή θεωρείται αυτονόητα η μεγαλύτερη αρετή για τους γύρω, αν και για σένα η χειρότερη φυλακή σου. Δεν υπάρχουν εδώ απαιτήσεις και «θέλω», αλλά «πρέπει» και συμβιβασμός.

«Ίσως να γίνεσαι καλύτερος άνθρωπος», σκέφτηκε η Δάφνη.

Χειμώνας 1958

Τα χειμωνιάτικα βράδια βαριέσαι. Είναι ατελείωτες οι ώρες της νύχτας, θαμπώνει απ’ τις πέντε, κλείνεσαι μέσα και το φως ανάβει νωρίς.

…..

Τα χειμωνιάτικα βράδια τα παιδιά θέλουν μια αγκαλιά κι’ ένα φιλί πριν κοιμηθούν, γιατί δεν είναι κουρασμένα απ’ το παιχνίδι. Κλείνουν βαριεστημένα τα τετράδια και τα βιβλία με τα μαθήματα της επομένης, σέρνονται από το ένα θρανίο στο άλλο, χασμοριούνται και περιμένουν…

Πόσο πολύ πρέπει να ξέρεις, τι θέλει τότε ένα παιδί…

Πρέπει να περιμένει λες το καημένο την μάνα που δεν έχει και τον πατέρα για ένα παραμύθι; Ή εσένα που έτυχε να ‘σαι δίπλα του, για να ακουμπήσει και να νοιώσει την ανάσα σου, πριν αποκοιμηθεί…!

Στο χαμηλό φως των διαδρόμων και πίσω απ’ τις μεγάλες παραθύρες, είναι τόσα παιδιά μόνα. Ξαπλώνουν σα έρθει η ώρα στο κρεβάτι, το ένα δίπλα στο άλλο, έτσι σαν μια μεγάλη ανθρώπινη αλυσίδα. Μερικά σωπαίνουν κοιτάζοντας το ταβάνι, άλλα κρατούν το χέρι της διπλανής τους, άλλα γελάνε και άλλα κλαιν.

Η ομαδάρχισσα παιδί κι αυτή, σκύβει και τα σκεπάζει. Περνά τα δάχτυλα και αφαιρεί με προσοχή την άσπρη κορδέλα, όπου την ξέχασαν…

Όσο κι αν θες δεν προλαβαίνεις…

-Ισμήνη διψώ.

-Κάνε υπομονή, σε λίγο θα φέξει.

-Ισμήνη κατουριέμαι.

-Ξύπνα τη Φωτεινή να πάτε στις τουαλέτες.

-Ισμήνη φοβάμαι.

-Έλα κοντά μου, να σε πάρω μιαν αγκαλιά.

……………………

………………….

…………………….

Τα χειμωνιάτικα βράδια λύνονται προβλήματα και θρέφονται όνειρα…

Αύριο το πρωί φεύγει από το ίδρυμα η Φροσούλα. Τελείωσε το Γυμνάσιο το καλοκαίρι και τώρα πάει στην Αθήνα για να σπουδάσει.

Η ώρα τ’ αποχωρισμού γεννάει αισθήματα, κάποιες περνούν στα χέρια της μικρά ενθύμια. Καρτούλες, εικονίτσες, ζωγραφιές.

Ξεφυλλίζοντας το μεγάλο βιβλίο-αρχείο που κρατούσε η δεσποινίς Κική, με τα ονόματα και τις φωτογραφίες των παιδιών, έμεινε να διαβάζει μηχανικά τον κατάλογο, μη ξέροντας πως ακριβώς να κάνει την τελευταία καταχώρηση, για το κορίτσι που έφεραν δυο μέρες πριν στο ίδρυμα. Σε όλα τ’ άλλα, δίπλα στο όνομα υπήρχε η ιδιότητα.

Πηνελόπη Α      ορφανή πατρός

Μαργαρίτα Κ    ορφανή μητρός

Ισμήνη Π           ορφανή πατρός

Ευαγγελία Χ      ορφανή μητρός

Φωτεινή Β         ορφανή μητρός

Αφροδίτη Τ        Άπορος

Ρωξάνη Δ           ορφανή γονέων

Νίκη Π                ορφανή πατρός

Ελένη Χ              χωρισμένων γονέων

Ελισάβετ Δ        ορφανή πατρός

………………………………

……………………………

Με τούτη την πρόσφατη περίπτωση είχε τελείως πελαγοδρομήσει.

Δεν της είχε ασφαλώς ξανασυμβεί ούτε και το ευχόταν.

Πέρασε κάμποση ώρα αγωνίας και φοβερής περιέργειας, αν και τα πράγματα μιλούσαν από μόνα τους. Σίγουρα κάποιο μάτι είχε πάρει την Θεοδώρα, χωρίς να φορά τα ρούχα του Ασύλου. Η είδηση έπεσε καρφωτή και να τ’ αποτελέσματα.

Όταν ξεμύτισαν απ’ το γραφείο και οι δυο τους κατακόκκινες απ’ το κλάμα, έμεινε να μαθευτεί η τιμωρία.

«Μια βδομάδα στους καμπινέδες» είπε ανάμεσα σ’ αναφιλητά, αλλά με άχτι η Θεοδώρα. Η βόλτα της είχε βγει ξινή. Η Μαργαρίτα προσπέρασε, χωρίς να μιλά. Φαινόταν μάλλον πιο βαριά η δική της ποινή. Την πήραν από πίσω πέντε, έξη κορίτσια. Με λόγια παραγορητικά, κάθισαν γύρω της στο εργαστήριο και περίμεναν.

«Θα μού κόψουν τα μαλλιά» ξεφούρνισε απότομα εκείνη και πριν προλάβει να βγάλει καλά, καλά το μαντήλι αναλύθηκε σε καινούργιους σιγανούς, σπασμωδικούς λυγμούς. Όλες κοκάλωσαν….

*********

"Κάτι" είχα μαρτυρήσει παλιότερα γι' αυτό το βιβλίο, είναι η β' κυρία με τα ημερολόγια, ΕΔΩ. 


Υγ. Μετέφερα το κατεβατό μου πίσω στα σχόλια. Όπως χωρούσε, κομματάκι - κομματάκι...

Κόσμος πολύς, άνθρωποι λίγοι

Κόσμος πολύς, άνθρωποι λίγοι ΠΗΓΗ

1 Δεκεμβρίου 2016, 14:42

Σαν άλλος Διογένης, ο Φώτης Λαδόπουλος τριγυρνάει ανάμεσά μας κρατώντας ένα φανάρι, σε μία εξαιρετική φωτογράφιση από τον Παναγιώτη Ανδριώτη. Ποιος ξέρει; Μπορεί να κουβαλάει την ίδια απορία με τον κυνικό φιλόσοφο, ο οποίος γυρνώντας μία ημέρα από τους Ολυμπιακούς Αγώνες στην ερώτηση για το εάν είχε δει κόσμο εκεί, είχε απαντήσει: «Κόσμος υπήρχε πολύς, άνθρωποι όμως λίγοι». Μία φράση που παραμένει επίκαιρη στις μέρες μας, αφού η ανθρωπιά μάλλον τείνει να χαθεί, παρά τις φωτεινές εξαιρέσεις που υπάρχουν και κυριαρχεί εν πολλοίς η αδιαφορία.

Βιβλία που χάρισα στην Ψυχιατρική Κλινική του Νοσοκομείου του Βόλου, για να διαβάζουν οι ασθενείς.

...Κάποτε τα έλεγα: "Τα  δώρα της μάννας"...

...Από τότε, πολλοί οι νεκροί, ανάλογα και τα "δώρα", φανερά ή κρυφά.

...Επειδή όμως, τα βιβλία "φαίνονται", κάποια έχουν αφιερώσεις (εκείνα που μού χάρισαν, όχι που αγόρασα),  όσα διάβασα έχουν σημειώσεις, γι' αυτό και η υπογραφή μου και η δημοσιότητα εδώ.

Δεν ξέρω τι φαίνεται, αν φαίνεται, μόνο έτσι μπορώ να τα κρατήσω κι εδώ (φωτογραφικώς) ως ενθύμιο και ως ενημέρωση.

...Είχα τάξει βιβλιοθήκη, 15 μόνο κατάφερα να κουβαλήσω, και με τί συνθήκες!

Έστω. Ας είναι η μαγιά, για μια καλή βιβλιοθήκη, εκεί!

Ψυχιατρική, δεν σημαίνει και τρελός!...

Σημαίνει όμως, μεγάλη εμπειρία, ακόμα κι αν μπεις σαν επισκέπτης...
Σκέψου να μπεις και σαν "ασθενής"!

Μα, την αλήθεια μου, θα έπρεπε να είναι πολύς κόσμος αυτή την εποχή, εκεί μέσα...

Θεός κοντά τους...

Υγ. Όποιο βρέθηκε μπροστά μου, στην στίβα.

Δεν είχα χρόνο για επιλογές, ούτε διάθεση.

...Έτρεχα να προλάβω πολλά, την ημέρα της γιορτής μου.

Αυτά.
Και το τούμπανο του κόσμου, ναι, δικό μου καμάρι.

Κι ένα άσμα, που μόλις έτυχε να ακούω, βάση μουσικής ροής.

...Έκανα κι εγώ την "ταραχή" μου. Και πολύ άντεξα.
...Και τα γαϊδουράκια, κάποια στιγμή, κλωτσάνε.
Υπομονή κι υπομονή, κάποτε τελειώνει.
Πολλές οι αφορμές, δεν είναι μία, δεν είναι δυο.
Διαμαρτυρήθηκα εντόνως, ενόχλησα, με θεώρησαν "άρρωστη", δεν με γνώριζαν έτσι.
7 προς μία...

Να ήταν μόνο τόσοι!
Η μία είναι σταθερή.

Πάντως, να ξέρετε πως αγαπάω την ζωή, δεν σκέφτηκα ποτέ το κακό μου.
Αν μού συμβεί κάτι, όντως, να το ψάξετε...

Η υγεία μου είναι ελέγξιμη.
Αυτά.

Τα 50 βιβλία που χάρισα στο banzaar για οικονομική ενίσχυση του Γηροκομείου Βόλου.

Κι εδώ δεν ξέρω τι φαίνεται, κι αν θα μπορέσετε να τα διαβάσετε.
Είναι τα 50 βιβλία που χάρισα στο banzaar για οικονομική ενίσχυση του Γηροκομείου Βόλου.
Και ένα τάβλι, που το κρατούσα για να το πάω, μαζί με άλλα πράγματα, αλλά το έστειλα εκεί, με πονάει να πηγαίνω εκεί, ακόμα.
Άλλωστε, δεν έγινε ακόμα και η νέα γέφυρα!...
Δεν ξέρω τι απέγιναν. Δεν ρώτησα, δεν έμαθα, πάντως ο άντρας μου τα παρέδωσε, κι ας ήταν βαρύ το κιβώτιο.
Κι από ένα ευρώ να πουλήθηκαν, που εύχομαι όχι, είναι ένα πενηντάρικο.
Αυτά.
Βιαστικά κι αυτά, γιατί έτσι κι αλλιώς, η δική μου ζωή, δεν προλαβαίνεται...
Δεν κατέχω για την δική σας...
Βράδυ Σαββάτου, κι εδώ και ώρα βρέχει.

...Την είχα ανάγκη νωρίτερα αυτή την βροχή, τώρα, ας βρέξει όσο θέλει!

Η ΘΥΣΙΑ του αληθινού...

Το πετσόκοψαν

24 Νοεμβρίου 2016, 14:50

Προκειμένου να μη χάσουν οι Βολιώτες ούτε ένα από τα 80.000 λαμπιόνια που θα έχει το χριστουγεννιάτικο δέντρο, πετσοκόπηκε το δεντράκι που βρίσκεται στο παρκάκι, στον κόμβο Δημαρχείου. Πάλι καλά που δεν το ξερίζωσαν, για να μη χαλάσει το υπερθέαμα…

ΠΗΓΗ

κατεδάφιση κτιρίου από αμίαντο – «Μοιράζει αόρατο θάνατο»

Καθηγητής Γεωλογίας επιρρίπτει τραγικές ευθύνες στο Δήμο Βόλο για την κατεδάφιση κτιρίου από αμίαντο – «Μοιράζει αόρατο θάνατο»

22 Νοεμβρίου 2016, 10:29

Τις δραματικές συνέπειες που μπορεί να έχει η κατεδάφιση εγκαταλελειμμένης οικίας από αμίαντο στη Νέα Ιωνία, υπογραμμίζει σε άρθρο του ο Υπ. Διδάκτορος Γεωλογίας του Α.Π.Θ. Μάρκος Βαξεβανόπουλος. Στο άρθρο με τίτλο «Ο Δήμος Βόλου μοιράζει αόρατο θάνατο», το οποίο δημοσιεύεται σε διαδικτυακό ιστότοπο, ο καθηγητής χαρακτηρίζει εγκληματική πράξη την κατεδάφιση του κτιρίου από τη δημοτική αρχή Βόλου, καθώς «μπορεί να έχει καταδικάσει σε αργό και επώδυνο θάνατο τους εργάτες που συμμετείχαν και δεν έλαβαν τα υποχρεωτικά μέτρα ασφαλείας, αλλά και περαστικούς που ίσως κοντοστάθηκαν να παρατηρήσουν την κατεδάφιση. Το τραγικό της υπόθεσης, πέρα από το μεμπτό στην ανάθεση της κατεδάφισης και άλλες διοικητικές παραβάσεις που καταμαρτυρούνται, είναι ότι μέχρι και σήμερα υπάρχουν στοιχεία αμιάντου στο χώμα όπου έλαβε χώρα η κατεδάφιση», τονίζει χαρακτηριστικά ο κ. Βαξεβανόπουλος. Σημειώνεται οτι ο κ. Βαξεβανόπουλος είναι Γεωλόγος M.Sc. Τεκτονικής – Στρωματογραφίας, Υποψήφιος Διδάκτορας Τομέας Ορυκτολογίας – Πετρολογίας – Κοιτασματολογίας, Τμήμα Γεωλογίας Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Ολόκληρο το άρθρο έχει ως εξής:

Η κατεδάφιση ενός κτηρίου με οικοδομικά στοιχεία που περιέχουν αμίαντο αποτελεί μία σύνθετη διαδικασία στις σύγχρονες κοινωνίες και κάτι απλό στις τριτοκοσμικές. Γιατί;
Εδώ και χιλιάδες χρόνια ο αμίαντος ως υλικό γνώρισε πολλές χρήσεις, από τις οικοδομές έως την κατασκευή πυρίμαχων υλικών. Από τις αρχές του 20ου αιώνα, κυρίως κατά τη χρήση του ως οικοδομικό υλικό και συνήθως αναμεμειγμένο με τσιμέντο παρατηρήθηκαν αρκετά κρούσματα θανάτων από παθήσεις του αναπνευστικού συστήματος.
Ο αμίαντος είναι μία ινώδης μορφή τριών κυρίως ορυκτών με βάση το πυρίτιο. Ενώ δεν είναι γενικά τοξικός, οι πολύ μικρές του ίνες είναι δυνατό να διαπεράσουν εισπνεόμενες τους αναπνευστικούς αγωγούς και να «καρφωθούν» στον κάτω και άνω λοβό του πνεύμονα. Στους επόμενους μήνες δημιουργείται κυψελιδική φλεγμονή που αργά ή γρήγορα θα προκαλέσει διάφορα αναπνευστικά προβλήματα και μετά από χρόνια καρκινικές μορφές στον πνεύμονα και στον υπεζωκότα.
Σε πολλές περιοχές της χώρας μας υπήρξαν κρούσματα από τη χρήση του αμιάντου, όπως στο Σινδάνι Κοζάνης, όπου υφίστανται χώροι εξόρυξης αυτού του υλικού. Οι κάτοικοι στην περιοχή του Σινδανίου συνήθιζαν να αναμιγνύουν τον αμίαντο με τον ασβέστη για να βάψουν τα τοιχώματα των σπιτιών τους. Δεκάδες κρούσματα καρκίνου του πνεύμονα καταγράφηκαν σε αυτές τις περιοχές. Επίσης, στην εταιρία ΕΛΕΝΙΤ στη Χαλκίδα, όπου παράγονταν υλικά αμιάντου, πάνω από 72 άτομα πέθαναν από καρκίνο και βλάβες στο αναπνευστικό σύστημα.
Η χρήση λοιπόν του αμιάντου έχει απαγορευθεί από τη δεκαετία του 1990 και οι σύγχρονες κοινωνίες έχουν θεσπίσει νόμους και κανόνες απομάκρυνσης αυτού του υλικού από οικοδομές, σωληνώσεις και όπου αλλού έχει χρησιμοποιηθεί. Στην Ελλάδα υπάρχει σειρά νόμων και οδηγιών για την απομάκρυνση του αμιάντου με κυριότερες την 8243/1113/91 και την Υ.Α. 21017/84/2009.

Πριν την κατεδάφιση

Δυστυχώς ο Δήμος Βόλου στην περιοχή της Νέας Ιωνίας και συγκεκριμένα στη διασταύρωση των οδών Κυρίλλου και Μικράς Ασίας κατεδάφισε οικία που περιείχε οικοδομικά στοιχεία με αμίαντο, χωρίς να λάβει τα απαραίτητα μέτρα. Αυτή η εγκληματική πράξη μπορεί σήμερα να έχει καταδικάσει σε αργό και επώδυνο θάνατο τους εργάτες που συμμετείχαν και δεν έλαβαν τα υποχρεωτικά μέτρα ασφαλείας, καθώς και περαστικούς που ίσως κοντοστάθηκαν να παρατηρήσουν την κατεδάφιση. Το τραγικό της υπόθεσης, πέρα από το μεμπτό στην ανάθεση της κατεδάφισης και άλλες διοικητικές παραβάσεις που καταμαρτυρούνται, είναι ότι μέχρι και σήμερα υπάρχουν στοιχεία αμιάντου στο χώμα όπου έλαβε χώρα η κατεδάφιση.
Κανονικά θα έπρεπε ειδικευμένο συνεργείο με στολές προστασίας και ειδική μεθοδολογία να απομακρύνει τα στοιχεία που περιείχαν αμίαντο κάτι όμως που κοστίζει σε χρόνο και χρήμα. Τι αξία έχει άραγε η ζωή ενός ανθρώπου για το Δήμο Βόλου και μοίρασε έτσι αόρατο θάνατο στην περιοχή; Γιατί ένα ιδιώτης να μην πάρει το κακό παράδειγμα και να ακολουθήσει την ίδια οδό στο μέλλον;
Δυστυχώς το ήθος των αρχόντων βρίσκεται σε άμεση συνάρτηση με το ήθος και τις πράξεις των αρχομένων. Είναι καιρός να το βελτιώσουμε…

Στοιχεία αμιάντου στο χώμα από την περιοχή της κατεδάφισης

Πηγή: volostapanokato.blogspot.gr/2016/11/blog-post.html ΠΗΓΗ

Ξενόφερτο έθιμο

22 Νοεμβρίου 2016, 16:37

Οι γιορτές πλησιάζουν και τα συνεργεία του Δήμου Βόλου εργάζονται πυρετωδώς για να ολοκληρώσουν τον χριστουγεννιάτικο διάκοσμο της πόλης, κάτι που αποτύπωσε ο Θεοχάρης Σαρίκας με τον φωτογραφικό φακό του. Το δέντρο, που στήνεται στην είσοδο του Βόλου και θα είναι στολισμένο με 80.000 λαμπιόνια, διεκδικεί τον τίτλο του ψηλότερου στη χώρα. Ενδεχομένως, όμως και του πιο κακόγουστου, αφού ετούτος ο σωρός από σίδερα και λαμπάκια δεν έχει καμία σχέση με τα παραδοσιακά ελληνικά έθιμα των Χριστουγέννων… ΠΗΓΗ

Βρέθηκε ο Τάφος της Μήδειας στον Βόλο, αλλά «Θάφτηκε»;

Αναρτήθηκε από Ion Maggos
Στην Αρχαία Ελλάδα τιμωρούνταν με την ποινή του θανάτου όσοι έκαναν καταστροφές στα μνημεία της πόλης.
Τα ευρήματα του τάφου στο Καζανάκι του Βόλου (ανάμεσά τους και ένα χρυσό περιδέραιο με χίλιες ψηφίδες), χρονολογούνται από το τέλος του 15ου αι. π.κ.ε. μέχρι το τέλος του 14ο αι. π.κ.ε. σύμφωνα με τις ραδιοχρονολογήσεις του «Δημόκριτου». Το ενδιαφέρον είναι ότι την ίδια περίοδο οι αρχαιολόγοι υποστηρίζουν ότι οικοδομήθηκαν τα πρώτα ανακτορικά συγκροτήματα γύρω από τον μυχό του Παγασητικού κόλπου. Είναι δηλαδή μια περίοδος μεγάλης προόδου στην πρώιμη αυτή εποχή.
Επίλεκτα μέλη του μυθικού βασιλείου της Ιωλκού ήταν οι επτά νεκροί (4 ενήλικοι και 3 παιδιά) του θολωτού μυκηναϊκού τάφου που βρέθηκε το 2004 στη θέση Καζανάκι του Δήμου Βόλου κατά το έργο διαμόρφωσης της παρακαμπτήριας οδού της πόλης. Ο τάφος ήταν ασύλητος και ανακαλύφθηκε ουσιαστικά από ένα σκαπτικό μηχάνημα το οποίο παρέσυρε το «κλειδί» στην κορυφή του θόλου.] Στην Αρχαία Ελλάδα τιμωρούνταν με την ποινή του θάνατο όσοι έκαναν καταστροφές στα μνημεία της πόλης. Η Αργώ στη «Μήδεια» ! Ιπτάμενο σκάφος;
Εἴθ΄ ὤφελ΄ Ἀργοῦς μὴ διαπτάσθαι σκάφος Κόλχων ἐς αἶαν κυανέας Συμπληγάδας͵ μηδ΄ ἐννάπαισι Πηλίου πεσεῖν ποτε τμηθεῖσα πεύκη͵ μηδ΄ ἐρετμῶσαι χέρας ἀνδρῶν ἀρίστων. οἳ τὸ πάγχρυσον δέρας Πελίᾳ μετῆλθον. οὐ γὰρ ἂν δέσποιν΄ ἐμὴ Μήδεια πύργους γῆς ἔπλευσ’ Ἰωλκίας ἔρωτι θυμὸν ἐκπλαγεῖσ΄ Ἰάσονος ·οὐδ΄ ἂν κτανεῖν πείσασα Πελιάδας κόρας.
Προσέξτε τον πρώτο στίχο «διαπτάσθαι σκάφος», πουθενά πλοίο, πουθενά διαπλέω !!! Σκάφος και διαπτάσθαι!!! Έχουν γραφτεί και ειπωθεί, πάρα πολλά για την Αργοναυτική εκστρατεία και την Αργώ. Η Αργοναυτική Εκστρατεία δεν ήταν μύθος. {Αναδημοσίευση αποσπασμάτων, από την Ελευθεροτυπία. Το άρθρο με τις φωτό πρωτοδημοσιεύτηκε στις 2 Ιανουαρίου 2010 στην miastala.com}

(Της Ν. ΚΟΝΤΡΑΡΟΥ-ΡΑΣΣΙΑ
Χρυσό περιδέραιο που βρέθηκε σε αρχαίο τάφο στον Βόλο δείχνει ως τόπο προέλευσης του χρυσού την Κολχίδα. Έτσι, εξηγείται περίτρανα γιατί έγινε η Αργοναυτική Εκστρατεία και τι ακριβώς αντιπροσώπευε το Χρυσόμαλλο Δέρας, που απέσπασε ο Ιάσονας με τη βοήθεια της Μήδειας.
Στο Μουσείο του Λούβρου εξετάστηκαν πρόσφατα τέσσερα δείγματα χρυσού που βρέθηκαν στη Γεωργίας σε σχέση με μερικές ψηφίδες από το αρχαίο περιδέραιο που βρέθηκε σε τάφο στο Καζανάκι Βόλου και διαπιστώθηκε κοινή προέλευση. Και τα δύο αντικείμενα, το ελληνικό και το γεωργιανό, φαίνεται πως έγιναν από αλλουβιακό χρυσό ενός ποταμού της Κολχίδος.

Για επιβεβαίωση των αποτελεσμάτων αυτών θα επαναληφθούν οι εξετάσεις σε περισσότερα δείγματα. Αν η περαιτέρω έρευνα δείξει τα ίδια αποτελέσματα θα έχουμε μια καθαρή απόδειξη ότι οι Αργοναύτες γνώριζαν για τον χρυσό της Κολχίδος και ότι η Αργοναυτική Εκστρατεία δεν είναι απλώς ένας μύθος. Είναι ο αγώνας κατάκτησης της γνώσης μιας πλουτοπαραγωγικής μεθόδου που επηρέαζε από τότε τον κόσμο και το Χρυσόμαλλο Δέρας, η ανάπτυξη της τεχνογνωσίας περισυλλογής του χρυσού. Γι’ αυτό έκαναν το ταξίδι τους ως τη μακρινή Κολχίδα οι Αργοναύτες, όπως οι αρχαιολόγοι υπέθεταν πάντα.
Ωστόσο, η εργαστηριακή εξέταση του χρυσού θα προσφέρει εκείνες τις αποδείξεις που χρειάζονται οι επιστήμονες για να βγάλουν ασφαλή συμπεράσματα. Αυτό ακριβώς επιθυμεί και η ανασκαφέας του τάφου του Βόλου Βασιλική Αδρύμη – Σισμάνη, διευθύντρια του Αρχαιολογικού Ινστιτούτου Θεσσαλικών Σπουδών.
Στα αρχικά στάδια της έρευνας στα εργαστήρια του Λούβρου είχε γίνει σαφές ότι ο χρυσός είναι ποταμίσιος. Ο χρυσός είχε μαζευτεί με τη μέθοδο του δέρματος των αιγοπροβάτων, πρακτική γνωστή στις προϊστορικές κοινωνίες.
Στην περιοχή της Κασπίας Θάλασσας όπου τοποθετείται η Κολχίδα, πατρίδα της Μήδειας, υπάρχει ποταμίσιος χρυσός. Επίσης κοντά στον Βόλο έχουμε τον Γαλλικό ποταμό. Οπότε ο ποταμίσιος χρυσός θα μπορούσε να είναι και ελληνικός.

Η έρευνα αυτή θα έπρεπε να είχε ολοκληρωθεί από καιρό. Η καθυστέρησή της οφείλεται στους Γεωργιανούς που λόγω του πολέμου τους με τη Ρωσία έστειλαν μόλις προ ολίγων μηνών τα χρυσά αντικείμενα που τους είχαν ζητηθεί για τον συγκριτικό έλεγχο με τα ελληνικά.
Τα ευρήματα του τάφου στο Καζανάκι του Βόλου (ανάμεσά τους και ένα χρυσό περιδέραιο με χίλιες ψηφίδες), χρονολογούνται από το τέλος του 15ου αι. π.κ.ε. μέχρι το τέλος του 14ο αι. π.κ.ε. σύμφωνα με τις ραδιοχρονολογήσεις του «Δημόκριτου». Το ενδιαφέρον είναι ότι την ίδια περίοδο οι αρχαιολόγοι υποστηρίζουν ότι οικοδομήθηκαν τα πρώτα ανακτορικά συγκροτήματα γύρω από τον μυχό του Παγασητικού κόλπου. Είναι δηλαδή μια περίοδος μεγάλης προόδου στην πρώιμη αυτή εποχή.
Επίλεκτα μέλη του μυθικού βασιλείου της Ιωλκού ήταν οι επτά νεκροί (4 ενήλικοι και 3 παιδιά) του θολωτού μυκηναϊκού τάφου που βρέθηκε το 2004 στη θέση Καζανάκι του Δήμου Βόλου κατά το έργο διαμόρφωσης της παρακαμπτήριας οδού της πόλης. Ο τάφος ήταν ασύλητος και ανακαλύφθηκε ουσιαστικά από ένα σκαπτικό μηχάνημα το οποίο παρέσυρε το «κλειδί» στην κορυφή του θόλου.
Μέσα βρέθηκαν 35 ακέραια αγγεία και χίλιες χάντρες από χρυσό και υαλόμαζα. Δείγμα χρυσού εστάλη στα εξειδικευμένα εργαστήρια του Μουσείου του Λούβρου στο Παρίσι για να διαπιστωθεί αν σχετίζεται με τον χρυσό της Κολχίδας κι επομένως με την Αργοναυτική Εκστρατεία. Απάντηση δεν έχει δοθεί ακόμη στην ΙΓ’ Εφορεία Αρχαιοτήτων και την ανασκαφέα του μνημείου Βασιλική Αδρύμη, που συνεχίζει τη μελέτη των ευρημάτων.

Κατολισθήσεις: Ο τάφος αποτελείται από κυκλικό θάλαμο (διαμέτρου 6,70 και ύψους 6,40 μ.) και δρόμο 8 μ. Από την αρχή είχε αποφασιστεί η διατήρηση και προστασία του, αλλά τον περασμένο Οκτώβριο του 2010 οι πλημμύρες της περιοχής προκάλεσαν σοβαρές ζημιές και κατολισθήσεις στο μέτωπο του μνημείου. Μια μεταλλική γέφυρα κι ένα στέγαστρο θα προστατεύουν τον μυκηναϊκό τάφο που βρέθηκε στα έργα της περιφερειακής οδού Βόλου. Σήμερα ο τάφος έχει υποστεί καθίζηση και ζημιές από τις πλημμύρες του περασμένου Οκτωβρίου του 2010.

Επίσης μετατοπίστηκε μια τεράστια λίθινη πλάκα της εισόδου του τάφου. Ελήφθησαν προσωρινά μέτρα στερέωσης για να μην καταρρεύσει ολοσχερώς και προχθές δύο υπηρεσίες του ΥΠΠΟ (ΔΑΑΜ και ΔΙΠΚΑ), που είχαν διενεργήσει και αυτοψία, εισηγήθηκαν στο Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο την έγκριση μιας προμελέτης του ΥΠΕΧΩΔΕ για την κατασκευή μεταλλικής γέφυρας για τη διέλευση των οχημάτων πάνω από τον τάφο και ενός δίριχτου στεγάστρου για την προστασία του. Η έφορος της περιοχής ανέφερε ότι δεχόταν πολλές πιέσεις για την ολοκλήρωση του δρόμου και ζήτησε να επισπευσθούν οι διαδικασίες, ενώ το Συμβούλιο περιέλαβε στην απόφασή του να υποχρεωθεί το ΥΠΕΧΩΔΕ να λάβει μέτρα και για τη στερέωση του μνημείου.

Στην περιοχή θα πρέπει να υπήρχε οργανωμένο αρχαίο νεκροταφείο γιατί ανακαλύφθηκαν βόρεια και ανατολικά του θολωτού τάφου κι άλλοι 5 τάφοι, ενώ το 1963 είχε ανασκαφεί συστάδα κιβωτιόσχημων τάφων γεωμετρικής εποχής. Ντόπιοι θυμούνται πως πάνω από τον θολωτό τάφο σχηματιζόταν μικρό λοφάκι, όπως συνήθως συμβαίνει σε τέτοιου είδους μυκηναϊκά ταφικά μνημεία. Από την έρευνα προέκυψε ότι η θύρα του τάφου έφερε ανέπαφη τη λίθινη φραγή της.

Πάνω από τη θύρα σχηματίζεται ανακουφιστικό τρίγωνο επενδεδυμένο από κάτω με συμπαγή πλάκα. Σε μια λίθινη δοκό της εισόδου υπάρχουν χαραγμένα 7 σύμβολα Γραμμικής Β (4 μεγάλα και 3 μικρά), δηλωτικά του αριθμού των ταφέντων νεκρών. Διαπιστώθηκε ότι έχουν ενταφιαστεί 4 ενήλικοι και 3 παιδιά.

Ελέγχεται από το Λούβρο αν ο χρυσός από τα περιδέραια που βρέθηκαν στον τάφο έχει σχέση με τον χρυσό της Κολχίδας και την Αργοναυτική Εκστρατείa

Από την κεραμική και τις ραδιοχρονολογήσεις του «Δημόκριτου» προκύπτει ότι ο τάφος χρησιμοποιήθηκε από το τέλος του 15ου αι. π.κ.ε. μέχρι το τέλος του 14ου αι. π.κ.ε. Την περίοδο αυτή κτίζονταν τα πρώτα ανακτορικά συγκροτήματα γύρω από το μυχό του Παγασητικού κόλπου στα Παλιά και στο Διμήνι, με τα οποία συνδέονται όλοι οι μεγάλοι θολωτοί τάφοι που έχουν βρεθεί στην περιοχή.

Έτσι, η κ. Αδρύμη εκτιμά πως «αν και ο θολωτός τάφος στο Καζανάκι δεν μπορεί να αποδοθεί με βεβαιότητα σε κανέναν από τους αρχαίους οικισμούς της περιοχής, καθώς απέχει περισσότερο από 2,5χλμ. από τα Παλιά και πολύ περισσότερο από το Διμήνι και τα Πευκάκια», θεωρείται όμως βέβαιο ότι «ανήκε κι αυτός στο μυθικό βασίλειο της Ιωλκού και οι νεκροί του αποτελούσαν εκλεκτά μέλη της κοινωνίας της Ιωλκού, όπως δείχνουν μερικά από τα κτερίσματα που συνόδευαν τους νεκρούς».)

Ο ΤΑΦΟΣ ΤΗΣ ΜΗΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΤΗΣ ΣΤΟΝ ΒΟΛΟ; Μάλλον ήταν αρχές του 2004. Η αξίνα χτύπησε σε κάτι μεταλλικό, με το δεύτερο χτύπημα η αξίνα θρυμματίστηκε. Πήγε η μπουλντόζα, προσπάθησε να βγάλει το μεταλλικό εμπόδιο και η τσάπα της έσπασε. Μόλις είδαν το τεράστιο μεταλλικό μπαούλο με το άγνωστο μέταλλο και τις παμπάλαιες Αρχαίο Ελληνικές επιγραφές ήρθαν οι πεζοναύτες. Έστησαν μια περίμετρο ακτίνας 200 μέτρων. Δεν πέρναγε κανείς. Λίγο μετά πλακώσανε τα μαύρα Αμερικάνικα μεγάλου κυβισμού τζιπ. Και φυσικά οι τύποι με τα μαύρα κοστούμια ! Men in Black; χαχαχα μπορεί! Και φυσικά το απαραίτητο μαύρο αθόρυβο ελικόπτερο!!! Αμέσως έφτασε μια τεράστια νταλίκα από κάποια ντόπια εταιρεία, όπου φορτώθηκε το κιβώτιο. Έφυγε προς άγνωστη κατεύθυνση με το ελικόπτερο από επάνω και τα μαύρα τζιπ από πίσω! Επαναλαμβάνω…
Στην Αρχαία Ελλάδα τιμωρούνταν με την ποινή του θανάτου όσοι έκαναν καταστροφές στα μνημεία της πόλης.
Τι περιείχε το κουτί; Εδώ τα “πνεύματα” διαφωνούν. Άλλα “πνεύματα” μου λένε ότι ήταν ο τάφος της Μήδειας με τα παιδιά της και άλλα “πνεύματα” ότι ήταν Κένταυρος (όχι ο Κένταυρος – Λασέρτα της Αγριάς). Αλλά μπορεί κανείς να έχει εμπιστοσύνη στα “πνεύματα”; Ότι θέλουνε λένε, για να κοροϊδέψουν εμάς τους “πτωχούς θνητούς”. Αν δεν έχετε τίποτα καλύτερο να κάνετε (τσιπουράδικα, τηλεοράσεις, ποδόσφαιρο, γκρίνια για τα ευρώ και λοιπά..) απολαύστε τις φωτογραφίες και αν ίσως περάσετε από τον περιφερειακό του Βόλου, να νοιώσετε ρίγος. Τότε ίσως κάτι ξεκουνηθεί μέσα σας ! … και σκεφτείτε .. αν μαθευόταν πως βρέθηκε τάφος Κενταύρου θα κατέρρε το σαθρό οικοδόμημα του κοινωνικού κατεστημένου, πολιτικό, θρησκευτικό… όλο αυτό που αποκαλείται ψευδώς “ιστορία της ανθρωπότητας”.
Που; Στις συντεταγμένες Βόρειο Γεωγραφικό Πλάτος 39.22.50 Ανατολικό Γεωγραφικό Μήκος 22.57.50 στον περιφερειακό, στο Καζανάκι του Βόλου.

diadrastika.com

πηγή

Παρουσίαση του βιβλίου του Γιάννη Μαντίδη

Παρουσίαση του βιβλίου του Γιάννη Μαντίδη



 Ένα πολύ σημαντικό βιβλίο για την τοπική μας ιστορία που ρίχνει φως στο σκοτάδι μιας τραγικής ιστορίας με τίτλο Σοφίκα Τοπάλη, θηλιά στη μνήμη» του δημοσιογράφου-ερευνητή Γιάννη Μαντίδη παρουσιάζεται την ερχόμενη Πέμπτη 20 Οκτωβρίου, στις 7 μ.μ. στο κινηματοθέατρο «Αχίλλειον».

Την εκδήλωση οργανώνουν από κοινού το Μορφωτικό Ίδρυμα της Ένωσης Συντακτών Θεσσαλίας, Στερεάς και Εύβοιας και το Λύκειο των Ελληνίδων Βόλου.

Πρόκειται για μια γνωστή –άγνωστη ιστορία που συγκλόνισε την Ελλάδα και που εκτυλίχτηκε τις τελευταίες μέρες της Κατοχής των Γερμανών και τις πρώτες του Εμφυλίου, εδώ στον τόπο μας, τα Κάτω Λεχώνια. Ήταν αρχές Ιουλίου του 1944, όταν Εασαδίτες και  Γερμανοί συνέλαβαν με δόλο τη Λουκία και τη Σοφία Τοπάλη από το σπίτι τους μαζί με την επίσης κατωλεχωνίτισσα αντάρτισσα μυλωνού, Φιλίτσα Καλαβρού και ύστερα από μια ολιγοήμερη περιπέτεια φυλάκισης και βιαιοτήτων στην Γκεστάπο του Βόλου,  οι μελλοθάνατες  κρεμάστηκαν στη μικρή πλατεία, δίπλα  στο σιδηροδρομικό σταθμό του χωριού. Εκεί προς κοινή θέα των διερχομένων.

Όπως έγινε τότε γνωστό, στόχος των Γερμανοτσολιάδων ήταν ν’ αρπάξουν το χρυσό, τα πανάκριβα έργα τέχνης και ό,τι άλλο πολύτιμο υπήρχε στο Τοπαλέικο. Το πρόσχημα ήταν ότι βοηθούσαν με τρόφιμα τους αντάρτες και η Γερμανική Αστυνομία τις καταδίκασε εις θάνατο διά απαγχονισμού.  

Τα φαντάσματα αυτής της γκρίζας εποχής «μιας εποχής που δεν ξεχάστηκε, τουλάχιστον γι’ αυτούς που επιμένουν να θυμούνται» τόλμησε να ζωντανέψει στο νέο του βιβλίο ο παλαίμαχος δημοσιογράφος, Γ. Μαντίδης· ένα σπάνιο ντοκουμέντο για την περίοδο του εμφύλιου σπαραγμού, από τα πιο μελανές ψηφίδες της τοπικής μας ιστορίας και του νεοελληνικού μας βίου. Μιας ιστορίας ζωντανής, αργασμένης στα πρόσωπα, στα βλέμματα, στις καρδιές, ενός  εμφύλιου σπαραγμού που όμως αποσιωπήθηκε στις ζωές των ανθρώπων, στις σχέσεις, στις φιλίες, στις οικογένειες της μικρής τοπικής κοινωνίας.

Το βιβλίο αυτό προξενεί ηθικούς τριγμούς στη συνείδηση όλων μας για τις άτυχες εκείνες γυναίκες, που βέβηλα χέρια τις οδήγησαν σε μια παράλογη θυσία. Οι τρεις γυναίκες της συμφοράς ήταν τρεις τίμιες γυναίκες, με επίκεντρο τη φωτεινή προσωπικότητα της Σοφίκας Τοπάλη, θύματα στο βωμό της εμφυλιακής μισαλλοδοξίας.

Το βιβλίο του Μαντίδη δεν ρίχνει μόνο φως στη ζοφερή εκείνη νύχτα των προδοτών. Βάζει με πόνο το δάχτυλο επί τον τύπον των ήλων με βάση τα γεγονότα και τις μαρτυρίες που παραθέτει και θέτει αμείλικτα ερωτήματα, αναζητώντας εναγωνίως την αλήθεια. «Το βράδυ εκείνο δεν ακούσαμε κανένα θόρυβο, απολύτως. Φανήκανε μπροστά μας σαν ουρανοκατέβατοι. Με πρόσωπα αξύριστα, με χλαίνες βρώμικες, παλιές, ριγμένες πάνω τους πρόχειρα, με σφαίρες στα στήθια κρεμασμένες. Αντάρτες! Ήρθαν ανάμεσά μας πατώντας στις μύτες ξεχαρβαλωμένων αρβύλων. "Πέστε μας πού έχουν σκοπιές οι Γερμανοί. Απόψε θα επιτεθούμε", είπαν ψιθυριστά.Και παραλίγο να τους πούμε! Την άλλη μέρα όλο το χωριό έμαθε με ποιο δόλο Εασαδίτες και Γερμανοί πιάσανε τις Τοπάλαινες και την Καλαβρού και τις κρέμασαν. Κι όταν το μάθαμε κι εμείς κοπήκανε τα πόδια μας. Κλειστήκαμε στο σπίτι έντρομοι, γλιτώσαμε από θαύμα.Πέρασαν χρόνια κι όταν τυχαίνει να καθόμαστε σούρουπο σε κείνη την παλιά αυλή μας, νιώθουμε ακόμα ανατριχίλα...». (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου).

Στην εκδήλωση για το βιβλίο θα μιλήσουν οι: Kατερίνα Μιλτ. Πορφυρογένη, πρόεδρος του Κοινωφελούς Ιδρύματος Νικολάου & Ελένης Πορφυρογένη, Δημήτρης Τσιλιβίδης, δρ. Θεολογίας-ερευνητής, Μηλίτσα Καραθάνου, πρόεδρος της Εταιρείας Θεσσαλικών Ερευνών και Δημοσθένης Κούκουνας, ιστορικός-συγγραφέας.

Την εκδήλωση συντονίζουν ο Δημήτρης Χορταργιάς, πρόεδρος της Ένωσης Συντακτών Θεσσαλίας, Στερεάς και Εύβοιας και η Μαρία Σπανού, πρόεδρος του Λυκείου των Ελληνίδων Βόλου.

ΠΗΓΗ