Στιγμής

Όταν η ζωή με σαστίζει... σταματάω και περιμένω να με συνεφέρει από μόνη της.
Δε βγαίνει αλλιώς.

...πού;

Θεέ μου, πού να κλάψω;
Πού να σ' ευχαριστήσω;
Το "Ευχαριστώ" μπορεί να γίνει και προσωπικό, ακόμα και μια τέτοια μέρα...
Μια μέρα ΦΡΙΚΗΣ που έμελλε να πάρει την χαρά σου, έτσι...
Για να σού θυμίζει, πως δεν υπάρχει πραγματική χαρά, ούτε γενική, ούτε προσωπική...

Στίγμα, μόνο στίγμα.
Έχασα την λαλιά μου, προφορική και γραπτή.
Θα συνέλθω, αρκεί να σταματήσουν και τα στημένα ΣΟΚ που στόχο έχουν να τρομάξουν, να φοβίσουν, να σκύψουν κι άλλο τα κεφάλια μας...

"ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ, Θεέ... το τολμώ!" ας είναι κι εδώ.